مناجات شعبانیه که به روایت ابوالقاسم بن خالویه، از حضرت امیرالمؤمنین علی (علیهالسلام) و امامان پس از ایشان نقل شده است، یکی از باشکوهترین و عمیقترین ادعیه اسلامی به شمار میرود که در ماه شعبان تلاوت میگردد. این مناجات که با عبارت «اللّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّد» آغاز میشود، دریچهای به سوی عرفان نظری و توحید محض است و انسان را در اوج بندگی و خضوع قرار میدهد. فضیلت این دعا در آن است که با زبانی فاخر، اسرار خلقت و مقام بندگان برگزیده خدا را بازگو میکند و مؤمن را برای ورود به ماه ضیافت الهی، ماه رمضان، از نظر روحی و معنوی آماده میسازد.
ثواب و برکت خواندن این مناجات بسیار فراتر از کلمات آن است، زیرا تلاوت آن با حضور قلب، انسان را به سمت خودسازی و پیراستن درون از رذایل اخلاقی سوق میدهد. کسی که این دعا را بر سر سفره بندگی حضرت حق میخواند، در واقع درسهایی از اخلاق الهی را فرا میگیرد و گامهایی استوار برای کسب رضایت پروردگار برمیدارد. در روایات و کلام معصومین (علیهمالسلام) تأکید فراوانی بر خواندن این مناجات در ماه شعبان شده است تا بندگان با شستشوی قلب و تزکیه نفس، خود را برای دریافت فیوضات بیپایان لیالی قدر و مغفرت الهی مهیا نمایند.