صلوات شعبانیه دعایی است که از امام سجاد(ع) روایت شده و خواندن آن در ماه شعبان، به ویژه هنگام ظهر شرعی هر روز و همچنین شب نیمه شعبان مستحب تأکید شده است. محوریت اصلی این صلوات، تبیین مقام والای اهل بیت(ع) و تأکید بر اصل ولایت آن بزرگواران است. این دعا در کتب معتبر و متعددی از جمله مصباح المتهجد، اقبال الاعمال، المزار الکبیر و البلد الامین ذکر شده است.
سند و روایت
در منابع حدیثی آمده است که شیخ طوسی در کتاب مصباح المتهجد، ابن مشهدی در المزار الکبیر و نیز کفعمی در البلد الامین این مطلب را نقل کردهاند که امام سجاد(ع) در تمام روزهای ماه شعبان هنگام ظهر و در شب نیمه شعبان، این صلوات را قرائت میفرمودند.
سید بن طاووس نیز در کتابهای اقبال الاعمال و جمال الاسبوع این روایت را از شیخ طوسی گزارش کرده است. نسخهای که در کتاب جمال الاسبوع آمده است، دارای تفاوتهایی با سایر روایات موجود میباشد. همچنین در کتاب شریف مفاتیح الجنان، این دعا در بخش اعمال مشترک ماه شعبان گنجانده شده است.
از جمله آثار پژوهشی در این باره، میتوان به کتاب «شرح دعای شجرة النبوة» اثر مولی احمد واعظ یزدی (متوفای ۱۳۱۰ قمری) اشاره کرد که این اثر در تبیین و شرح صلوات شعبانیه نگاشته شده و شامل هشت هزار بیت شعر است.